Info

COLUMN: Het verhaal van de bushalte

COLUMN

Joke van Wensem (voorzitter GroenLinks Arnhem)

 

Bent u daar ook zo’n fan van, van die energieke samenleving? Of krijgt u het er Spaans benauwd van? In politieke kringen is het bijzonder trendy om te vinden dat de besluitvorming op een zo laag mogelijk niveau moet plaats vinden. Dat is goed voor de democratie en vergroot het draagvlak voor maatregelen, zo is de gedachte. De energieke samenleving is de term die daarvoor is uitgevonden. De aanwezige energie in de samenleving – in de vorm van allerlei organisatieverbanden zoals verenigingen, stichtingen, clubs, noem maar op, Nederland schijnt een bijzonder hoge dichtheid aan verenigingen te kennen – kan volgens aanhangers van dit gedachtengoed meer en vaker benut worden in besluitvorming, wat leidt tot meer initiatieven en minder klachten en weerstand. Waarschijnlijk spelen gebrek aan geld en menskracht bij overheden ook een rol bij deze veranderde visie op de rol van de samenleving. Evenals de vele patstellingen in de maatschappij, die leiden tot stroperige besluitvorming.

Als burgers kunnen we daarvan vinden wat we willen, maar er is niet meer aan te ontkomen. De rijksoverheid heeft de uitvoering van een groot aantal wetten en regels overgeheveld naar de gemeenten, en die kiezen er op hun beurt regelmatig voor de burgers in wijkverband meer invloed te geven. Arnhem gaat daar met het programma ‘Van wijken weten’ (Perspectiefnota 2016 - 2019) best ver mee. Met rode oortjes heb ik op een discussieavond van GroenLinks Arnhem naar de voorstellen en uitleg geluisterd. Arnhem wil bijvoorbeeld via wijkteams leefomgeving de wensen van de wijken gaan uitvoeren. Het gaat dan bijvoorbeeld om  sturing van de wijk op de budgetten voor de openbare ruimte, afvalinzameling, handhaving en toezicht, vergunningverlening, wijkgebonden cultuur- en natuureducatie, wijkgebonden sportontwikkeling en sportvoorzieningen. Alle macht aan de wijken, zo lijkt het.

De discussieavond bracht mij in lichte verwarring. Het klinkt heel mooi, maar hoe loopt het democratisch proces in de wijk? Het is waar dat er tal van informele en formele organisaties zijn in de wijk. We kunnen elkaar met de app Nextdoor steeds beter vinden in de wijk. Zijn we dan ook bereid om ons intensiever met de bovengenoemde onderwerpen bezig te gaan houden? Hoe gaan we voorkomen dat het altijd dezelfde mensen zijn die de wijk vertegenwoordigen? Hoeveel inspraakavonden komen erbij? En waar halen we de tijd vandaan? Een columnist van de Volkskrant kopte onlangs: ‘De energieke burger is permanent bekaf’ (Martin Sommer, 13 februari 2016). We hebben toch verkiezingen om aan te geven welke kant we op willen? Moeten we er ons daarna ook nog steeds mee bemoeien?

Daarna kwam er een omslag in mijn denken. Dat kwam door de bushalte. Een paar jaar geleden kwam de gemeente met het voornemen om de iets verderop gelegen bushalte te verplaatsen naar pal voor ons huis. In de buurt zat niemand daarop te wachten, wij ook niet, terwijl we toen nog niet eens een auto bezaten. ‘Onnodig’ was het meest gehoorde argument. De buurt vond de locatie van de bestaande bushalte prima en zag weinig in de argumenten van de gemeente voor verplaatsing. Iets met Europese regels voor toegankelijkheid voor minder validen en daardoor de noodzaak om recht voor de halte te kunnen staan. Wat we ook voor  tegenargumenten aanvoerden, de gemeente hield voet bij stuk. Nog steeds spreken mensen mij op straat aan dat het toch een schande is dat de bushalte nu voor ons huis ligt. Ik heb me er maar bij neergelegd: die bus moet toch ergens stoppen. Ik veeg sneeuw en sigarettenpeuken van de halte en ruim zwerfafval op net achter het hekje van mijn voortuin. Zwerfafval dat een obsessie van een buurvrouw is sinds de komst van het nieuwe prullenbakkenbeleid van de gemeente, maar dat terzijde.

Toch was het verhaal van de bushalte nog niet klaar. Wij van de buurt vonden dat als de bushalte per se op die plek moest komen, er dan ook een prullenbak moest komen. ‘Nee,’  zei de gemeente, ‘daar is geen geld voor’. En de prullenbak kwam er niet. Groot was onze verbazing toen er geruime tijd na de verplaatsing van de bushalte onaangekondigd een grote metalen bank en een fietsenrek bij de bushalte werden geplaatst. Zomaar… Straatmeubilair dat nauwelijks gebruikt wordt en in de weg staat. De bank is meestal nat, en de dames zitten liever op ons muurtje, want dan ‘zit je meer uit de wind en is het droger als het regent’ . De bank is een obstakel voor de buurman die zeer slechtziend is. En voor de kinderwagen als er ook fietsen in het rek staan en het toevallig vuilnisophaaldag is.

Of te wel: we vroegen een noodzakelijke prullenbak en kregen een ongebruikte bank. Waarom vertel ik dit allemaal? Ik kreeg een visioen: dat ‘Van wijken weten’ kan betekenen dat de bushalte niet verplaatst was. Of dat we wel een prullenbak hadden weten te regelen en niet ongevraagd met een bank en fietsenrek waren opgescheept. Bij die gedachte was ik opeens veel meer voor ‘Van wijken weten’.

 

Wil je reageren op dit artikel? Stuur dan een mail aan de redactie via groenlichtarnhem@gmail.com

GroenLicht

GroenLicht is de nieuws- en achtergronden site van GroenLinks Arnhem, gericht op leden, kiezers en sympathisanten van GroenLinks Arnhem. Regelmatig worden hier interviews, reportages en achtergrondartikelen geplaatst over maatschappelijke en politieke Arnhemse aangelegenheden. Ook zijn hier aankondigingen van GroenLinks activiteiten te vinden. Een site voor elke Arnhemmer!

Wij raden u daarom van harte aan om de laatste versie van een van de onderstaande browsers te downloaden. Dat is niet alleen verstandig omdat u daardoor de Linker kunt lezen, veelal is dit ook beter voor uw computer. De nieuwste versies van deze browsers zijn sneller en veiliger.