Info

TK2017 - COLUMN: Visionair Stemmen

 

COLUMN

Visionair stemmen

Op 15 maart kies ik voor GroenLinks.

Zo, dan heb ik dat maar vast gezegd.

Maar veel interessanter dan wàt ik stem, is waaròm ik zo stem.

Natuurlijk, ik zou kunnen zeggen dat GroenLinks inhoudelijk het dichtst bij mij staat, zoals ook steeds weer bleek uit de diverse stemwijzers op internet. Maar daarmee verplaats ik slechts de vraag naar waarom dat programma dan zo dicht bij mij staat.

Ik kan mijn keus het best uitleggen aan de hand van een aantal gesprekken dat ik met Arnhemmers had en die me raakten.

Onlangs sprak ik een oudere man en zijn zoon in Arnhem. De zoon vertelde me dat zijn vader lichamelijk behoorlijk achteruit was gegaan in de afgelopen jaren. Zo ver dat hij nu verpleeghuiszorg nodig had. Toen ik aan de man vroeg hoe hij dat vond, antwoorde hij dat hij er heel erg tegen opzag om zijn onafhankelijke leven in te ruilen voor een leven in een verpleeghuis. Toen ik wat doorvroeg bleek dat hij vooral opzag tegen de verpleegzorg zelf. Hij had immers uit de media en verkiezingscampagnes begrepen dat een verpleeghuis de hel op aarde moest zijn. Door de verhalen over te weinig personeel, te weinig aandacht en van die nachtmerries als pyjamadagen en toiletgang-contracten. Toen ik hem enkele weken later nog eens sprak – hij was inmiddels in een Arnhems verpleeghuis komen te wonen – vertelde hij mij dat hij voor niets bang geweest was: “De verzorgers zijn heel erg aardig en het is er erg gezellig. Die verhalen kloppen in ieder geval bij mij niet.”

Toen eind vorig jaar het Arnhems referendum over Stadsblokken-Meinerswijk er aan zat te komen, sprak ik op een middag een jong stel dat met hun twee kleine kinderen in Meinerswijk aan het wandelen was. We raakten aan de praat over het referendum en, zoals dat gaat, al spoedig ook over natuur, duurzaamheid en het klimaat. Ze vertelden me dat ze wel eens somber konden worden over de toekomst. “De klimaatverandering is iets dat ons waarschijnlijk niet meer direct gaat raken, maar onze kinderen wel. Daar maken we ons best veel zorgen over.”

Tijdens de campagne van de verkiezingen voor de Provinciale Staten stond ik samen met andere GroenLinksers te flyeren ergens in het centrum van Arnhem. Op zeker moment werd ik abrupt aangesproken door een man van middelbare leeftijd, die nogal wild uitriep dat hij nooit op GroenLinks zou stemmen. Het woord “migrantenknuffelaars” viel. Het kostte wat moeite maar ik raakte toch in gesprek met deze man. Hij vertelde dat hij al een flinke tijd van een bijstandsuitkering moest leven. Dat hij best aan het werk wilde maar dat hij bij sollicitaties – als hij al werd uitgenodigd – niet serieus werd genomen. En dat “… die buitenlanders zo maar een huis en een baan kregen…”. In zijn ogen werden die in de watten gelegd. Doorpratend kwamen we er op dat hij eigenlijk niets tegen “die mensen” zelf had, maar dat hij zich oneerlijk behandeld voelde.

 

 

Zomaar drie verhalen van gewone, alledaagse burgers. Verhalen als deze laten mij zien waar het eigenlijk om gaat bij verkiezingen. Het is zo gemakkelijk om mee te gaan in de hectiek van de campagnes en over abstracte grote plannen te praten. Om maatschappelijke onderwerpen te veralgemeniseren en te spreken over “de ouderen”, “het klimaat probleem” of “de sociale zekerheid”. Maar achter elk begrip zitten mensen. Mensen zoals u en ik, in al hun verscheidenheid, met al hun verschillen en overeenkomsten, met al hun zorgen. Mensen die geen boodschap hebben aan doorrekeningen van het Centraal Plan Bureau of wie er de winnaar van een TV-debat is.

 

Te vaak lijkt het bij verkiezingen te gaan om wie het best van de tongriem is gesneden, wie de sociale media het best weet te benutten of wie er een strategisch gekozen inhoudelijk bommetje de publieke ruimte in weet te smijten. En de media, zowel kranten als televisie, doen daar vrolijk aan mee. Hoe is het immers anders te verklaren dat het NOS journaal over Henk Krol (50Plus) een uitgebreid nieuwsfeit brengt: Henk heeft WAO gezegd in plaats van AOW. Tsjonge, wat een misser, eens kijken of de peilingen daar op reageren. Ik ben geen fan van Henk en zijn gedachtegoed, maar dit is toch een voorbeeld van knullig nieuws tot en met.

Te vaak ook spelen bij de verkiezingen de peilingen een grote rol. Al eerder is er discussie geweest over wel of niet peilingen naar buiten brengen in verkiezingstijd. Nog los van het beperkte voorspellende vermogen van peilingen – ja, het verhaal Trump – zou het best eens zo kunnen zijn dat peilingen de uitslag beïnvloeden. De strategisch gekozen tweestrijd tussen PVV en VVD, waarbij de kiezer wordt voorgespiegeld dat het belangrijk is op een van beiden te stemmen om hem de grootste te maken, is volledig gebaseerd op dat peilingseffect.

(na het schrijven van deze column kwam Zondag met Lubach met een item over politieke peilingen; je kunt dat fragment hier terugzien)

 

Waar het natuurlijk echt om gaat is de inhoud. Wat zijn de plannen van de verschillende partijen? Daartoe kun je de verkiezingsprogramma’s bestuderen of hulp zoeken bij de stemwijzers. Maar ik ben ook realist genoeg om te weten dat niemand alle problemen zo maar even gaat oplossen, hoe integer en doordacht de programma’s ook zijn. Ik weet dat het in de politiek lange tijd kan duren voor plannen tot uitvoering komen. En dat er ook zaken zijn die nauwelijks op te lossen zijn. Ik weet ook dat je in ons democratisch systeem nog zulke goede plannen kunt hebben, maar dat wat er uiteindelijk gebeurt noodzakelijkerwijs het product is van compromissen. Geen partij zal de absolute meerderheid halen (en dat is maar goed ook) en dus zullen alle partijen bij het vormen van een regering water bij de wijn moeten doen.

 

 

Daarom is het voor mijn keus in het stemhokje het belangrijkst wat de visie is van een partij. Waar wil de partij naar toe? Hoe ziet de wereld er in de toekomst uit als deze partij het voor het zeggen zou hebben?

En dan kom ik tot de conclusie dat de visie die GroenLinks voorlegt het beste bij mij past.  Omdat ik wil leven in een land waar de verschillen tussen arm en rijk niet groter, maar kleiner worden. Een land waar we durven vertrouwen op wat ons verbindt in plaats van wat ons verdeelt. Een land waar marktwerking niet de zorg bepaalt, maar aandacht voor mensen centraal staat. Waar ik open en met wederzijds respect in gesprek kan met mijn buren, of die nou uit Arnhem, Winterswijk, Groningen of Syrië komen, of ze nu wel of niet in God of Allah geloven, of ze nu op mannen, vrouwen of beiden vallen. Een land waar solidariteit en rechtvaardigheid voorop staan. Waar we ons niet laten leiden door angst maar elkaar met vertrouwen tegemoet treden.

Daarom…

Omdat ik niet wil toekijken hoe de aarde opwarmt, maar er uit alle macht iets tegen wil doen, b.v. door te kiezen voor een schone economie. Omdat ik vind dat ieder mens er één is en iedereen, niemand uitgezonderd, recht heeft op zijn of haar eigen geluk. Omdat ik met mensen wil blijven praten, juist ook als we het oneens zijn.

Daarom stem ik GroenLinks.

En ach, dat ik op een doordeweekse avond in Amsterdam Jesse Klaver in hemdsmouwen voor een zaal met 5000 enthousiaste mensen gepassioneerd zijn visie hoor uitdragen… dat prachtige beeld is dan mooi meegenomen.

 

(foto: Marie Jose Navis)

Joop Ouborg

 

Wil je op dit artikel reageren? Stuur dan een mail aan de redactie via groenlichtarnhem@gmail.com

GroenLicht

GroenLicht is de nieuws- en achtergronden site van GroenLinks Arnhem, gericht op leden, kiezers en sympathisanten van GroenLinks Arnhem. Regelmatig worden hier interviews, reportages en achtergrondartikelen geplaatst over maatschappelijke en politieke Arnhemse aangelegenheden. Ook zijn hier aankondigingen van GroenLinks activiteiten te vinden. Een site voor elke Arnhemmer!

Wij raden u daarom van harte aan om de laatste versie van een van de onderstaande browsers te downloaden. Dat is niet alleen verstandig omdat u daardoor de Linker kunt lezen, veelal is dit ook beter voor uw computer. De nieuwste versies van deze browsers zijn sneller en veiliger.